Dit lazen we vandaag op de blog van “innovatief Organiseren” over de “web 2.0-werknemer” (web 2.0 = het internet van ed USG, user generated content, waarbij mensen dus zélf de inhoud gaan creëeren):
Het onderstaande profiel van de medewerker 2.0 heb ik onlangs gekregen van Koen Eising. Hij doet een onderzoek naar de medewerker 2.0. Als ik dit rijtje zo bekijk, dan concludereer ik voorzichtig dat we te maken hebben met hoogopgeleide professionals, waarschijnlijk werkzaam in de zakelijke dienstverlening.
Profiel van de medewerker 2.0
- Ruimte willen hebben voor ondernemerschap binnen de organisatie
- Drang naar output gestuurd managen en vertrouwen van management in het presteren
- Zoektocht naar waarden en een collectieve ambitie binnen een organisatie; deze collectieve ambitie is een reden om bij een bepaalde club te horen en daar helemaal voor te gaan.
- Technologisch sterk en niet snel ergens voor terug deinzend
- Parallel of multiprocessing is daily business
- Netwerken is part of the game, ook onder werktijd
- Beloning is per individu anders (de een wil meer vakantiedagen, de volgende een cursus/seminar, of een MBA)
- Training maakt onderdeel uit van je baan; zonder trainingen, die niet perse gerelateerd hoeven zijn aan je werkgebied, geen interesse in het bedrijf, en in ieder geval minder inzet.
- Hiërarchie is niet interessant en niet indrukwekkend; als deze al bestaat dan zou hij gebaseerd moeten zijn op expertise.
Synoniemen voor de medewerker 2.0 die ik ook wel eens tegenkom zijn intrapeneurs, entreployees of ZZP’ers.
Als ik dit rijtje zo eens doorneem, dan vraag ik me af of deze mensen eigenlijk wel in loondienst (willen) werken. Naast de discussie of mijn waarneming juist is dat het alleen maar gaat om hoogopgeleide professionals, ben ik geinteresseerd of er ook een leeftijdsgrens zit aan de medewerker 2.0.
In mijn eigen adviespraktijk hoor ik regelmatig de volgende mythes
- Iedereen boven de 40 jaar heeft weinig op met internet, ze kunnen misschien net emailen.
- Alle studenten hebben kennis van de nieuwste technieken en kunnen hier ook mee werken, ze geven ICT gebruik een impuls.
- Medewerkers hebben het altijd druk, er is eigenlijk geen tijd voor het leren van nieuwe dingen.
In mijn waarneming zijn er mensen die direct na hun afstuderen met mentaal pensioen gaan. Ze vallen bij hun eerste baan al direct in een routine (sleur) en hebben geen behoefte meer aan bijscholing. Werk om te leven is hun motto!
De tweede mythe is dat alle studenten automatisch uitgerust zijn om met alle nieuwe ICT toepassingen aan de slag te kunnen en dit ook direct in hun werk toepassen. Studenten hebben meestal wel een paar ICT toepassingen in hun opleiding zitten, maar in de praktijk kunnen ze vaak een net beetje surfen en weten ze Hyves te vinden, uitzonderingen daargelaten. Het maken van een keurig opgemaakt briefje in bijvoorbeeld MS Word wordt al lastig gevonden.
En tenslotte de mythe van permanente drukte. Vaak is het een excuus om niet buiten bestaande paden en patronen te treden. Angst om te falen of gewoon luiheid zijn de echte reden. Aan de andere kant heb ik ook al vele 40 plussers mogen ontmoeten die helemaal voldoen aan het profiel van de medewerker 2.0. Steeds bezig met nieuwe dingen, actief en niet de hele tijd bezig met het kijken op de klok of ze al weer naar huis mogen.
Mijn stelling over de beperkte houdbaarheidsdatum van de medewerker 2.0
Het draait allemaal om de heilige drie-eenheid tijd, prioriteit en affiniteit. Als een van deze drie verslapt is de medewerker 2.0 ten einde.
De medewerker 2.0 en de heilige drie-eenheid;
- Maakt tijd om te leren.
- Geeft prioriteit aan (social) netwerken en efficiency en sturen zichzelf op resultaten
- Hebben affiniteit met nieuwe ontwikkelingen en is intrisiek leergierig en nieuwsgierig.
Bron: Innovatief Organiseren
Posted by rvrenard 
Posted by Chloë 